In juli 1957, twee jaar na de voorstelling van de populaire 600, lanceerde Fiat de 500 met motor achterinDe piepkleine nieuwkomer met een minimale lengte van 2,97 meter kreeg de benaming Nuova 500 om zich zo te onderscheiden van de eerdere Fiat 500, beter bekend als de Topolino, die tussen 1936 en 1955 werd geproduceerd. Om te vermijden dat de nieuwe 500 de verkoop van de 600 zou eroderen, kreeg de 500 een karige uitrusting, waren er enkel vooraan zitplaatsen om achterin plaats te maken voor een laadruimte en bleef het vermogen van de luchtgekoelde tweecilinder beperkt tot een schrale 13 pk. Bovendien was de nieuwe 500 voorzien van een gedeeltelijk oprolbaar canvasdak dat tot achteraan de motorklep reikte en waarin de achterruit was geïntegreerd. |
 |
Fiat Nuova 500: ontwerp, gewichtsbesparing en snelle aanpassingenDaarmee werd het gewicht gereduceerd en bespaard op staal. Bij latere versies werd het canvasgedeelte gehalveerd tot boven de voorste zitplaatsen. De Nuova 500 was een ontwerp van Dante Giacosa die zijn creatie zag als een alternatief voor de toen populaire scooters die vooral van Piaggio en Lambretta kwamen. Aanvankelijk kreeg de 500 weinig bijval bij het publiek. Fiat reageerde daar bijzonder snel op. |
Fiat 500: evolutie, upgrades en de succesvolle 500 LNauwelijks drie maanden na de lancering, tijdens het autosalon van Turijn in oktober 1957, introduceerde Fiat een geëvolueerde uitvoering verkrijgbaar in twee versies, Economique en Normal, met dit keer 15 pk, vier zitplaatsen en een betere uitrusting, zeker in de Normal. Daarna volgden door de jaren heen verschillende opwaarderingen van de 500. In 1965 werden de portieren die tegen de rijrichting in open gingen, zogenaamde ‘suicide doors’, vervangen door ‘normale’ exemplaren die vooraan scharnierden. De meest succesvolle versie was de 500 L (Lusso) die in 1968 op de markt verscheen en waarvan er in 1970 maar liefst 407.365 exemplaren van de montagelijn liepen. |
 |
 |
Abarth 595 SS Competizione: de ultieme Fiat 500 op basis van de LOp basis van de 500 werden verschillende speciale versies ontwikkeld, onder meer door het Oostenrijkse Steyr-Puch maar het was Abarth die als eerste kwam aanzetten met een eigen versie. Dat was op het autosalon van Turijn in 1957, nauwelijks drie maanden na de lancering van de Fiat Nuova 500. In de jaren die daarop volgden, introduceerde Abarth verschillende opgewaardeerde versies. In het museum in Lier staan twee exemplaren van de uiterst zeldzame 595 SS Competizione. Van de zogenaamde Radial zijn er maar 22 gebouwd. Deze Abarth is gebaseerd op de 500 L maar heeft toch wel enkele heel speciale kenmerken. Uiterlijk onderscheidt hij zich door de obligate Abarth-emblemen, de opgebouwde spatbordverbreders, de lichtmetalen 10 duims velgen (in plaats van 12 duims exemplaren) en de open motorkap waardoor de aangepaste motor voldoende plaats krijgt terwijl dat ook voor extra extractie van hitte zorgt en tegelijk tijdens het rijden downforce creëert. Het is vooral de motor die heel speciaal is. |
Abarth 595 SS Competizione Radial: motorische kracht en geschiedenisOp het opstaande tweecilinder 594 cc motorblok is een zogenaamde Radial cilinderkop met twee kopkleppen per cilinder gemonteerd waarbij de uitlaatzijde zich rechts bevindt en het inlaatspruitstuk met dubbele Weber 40DCOE-carburator links. Deze configuratie zorgt voor een betere doorstroom van het lucht/benzine mengsel. De compressieverhouding is vrij hoog met name 10,0:1. Alle Abarth-ingrepen samen resulteren in 56 pk, in plaats van 32 pk, bij 7.400 opm. Het okergele exemplaar in het museum dateert van 1970 en komt uit Duitsland waar hij een historiek in heuvelklimwedstrijden heeft. De auto werd destijds verkocht door Rallye Bitter, de Duitse Abarth-importeur, gerund door piloot -onder meer voor Abarth- en zakenman Erich Bitter die ook vuur vertragende beschermkledij voor coureurs importeerde. Erich Bitter is bij het ruimere publiek en buiten de Duitse landsgrenzen wellicht nog het meest bekend omwille van zijn eigen gecreëerde Bitter sportwagens op basis van Opeltechniek. |
 |